บางครั้งการที่เราได้ทำอารายที่แปลกใหม่ในชีวิต

หรือบ้างสิ่งที่เราไม่เคยได้ทำเลยนั้น  มันก็เป็นเรื่องที่น่าตื่นต่าตื่นใจ

มิใช่น้อยเลยนะ  วันนี้เรากลับมาจาก กรุงเทพ พอกลับมาที่บ้านปุ๊บก็

ส่วมวินญานการเป็นแม่ค้าทันที่  ขายผลไม้ทุกชนิด ทุเรียน  น้อยหน่า

เงาะ  ลางสาด  สับปะรด  แล้วอีกมากมาย  เกิดมาไม่เคยคิดเลยว่าจะ

มาทำแบบนี้  ที่บ้านก็ไม่มีใครขายนะ  แต่ด้วยความที่ญาติมาฝากขาย

เราด้วยความที่อยากได้เงินพิเศษ  ในช่วงปิดเทอมเลยอาสาขายเอง  

ใครว่ามันง่าย  ยากทุกเรื่อง  สิ่งแรกของการเป็นแม่ค้า  ห้ามอายเด็จขาด

ต้องทำได้ทุกเรื่องในด้านการขาย   การตลาดถึงไม่ได้เรียนมาโดยตรง

ก็ต้องทำให้ได้  นี้แหละมั้งที่เค้าเรียกประสบการณ์จริง  ใช่หาเรียนได้

ในห้องเรียน  สู้เค้านะ สู้ๆๆ สู้ตาย แต่สำหรับเรางานนี้ปลอกทุเรียน ขอเรียก

ปฏิบัติการขาย  สู้จนตัวตาย 555+++  เป็นกำลังใจให้กับโปรแกรมลงผิดคนนี้ด้วยนะ

นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เรามีโอกาส เขียนอะไรแบบนี้ ให้ทุกคนได้รับรู้เรื่องราวในชีวิตของผู้หญิงคนนึง มันเป็นเรื่องยากนะที่เราจะมาเขียนถึงตัวเอง ใครเล่าที่บอกว่ามันง่าย มันยากมากที่จะสื่อให้ทุกคนรู้ว่าตัวตนของเราเป็นยังงัยบ้าง ในรูปแบบที่เป็นตัวของตัวเองมากที่สุด แต่ก่อนที่จะเขียนถึงตัวเองนั้นขอพูดถึงเพื่อนคนนึงที่ทำให้เราได้มีโอกาสมาเขียนได้ในเวลานี้ ในนามของน้าผี บุคคคลที่ค่อยให้ความช่วยเหลือมาตลอดขอบใจน้าผี... เราจะเขียนถึงเรื่องอะไรดีน่าที่จะเป็นการเปิดตัว ที่ดีที่สุดถ้าจะเรื่องราวของเรามาเขียน คงเป็นนวนิยายเล่มหนาๆอยู่ เพราะในแต่ละวันมีเรื่องที่จะนำมาเขียนได้มากมาย มีทั้งสุข ทุกข์ และเศร้าปนกันไป แต่ในวันเรานี้ขอเริ่มด้วยเรื่องดีๆที่มีเข้ามาในชีวิตก่อนและกัน ตั้งแต่ตอนที่ลื่มตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ได้ถามตัวเองทันนทีว่าวันนี้วันอะไรพรุ่งนี้แล้วเราจะไปเจอกับคนที่เข้ามาเติมความสุขให้กับเรา คนคนนั้นไม่ใช้ใครเค้าคือคนที่จากไปไกล.....ถ้าเรารองมองในมุมนึงเราจะพบว่าบ้างครั้งการที่คนเราจากกันไปไกลๆ นั้นเพื่อรอการที่จะได้กลับมาพบกันใหม่ แม้เวลาที่มาพบกันนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่สั้นๆ แต่มีความหมาย มันเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในวันหนึ่งของชีวิต